Terug in Nederland

Wij zijn weer terug in Nederland..

De vlucht naar Nederlands is goed verlopen.
Het vervoer van het hotel naar het vliegveld was stipt om 16.00 uur aanwezig.
Bij het vliegveld aangekomen staan er lange rijen met mensen bij de vertrekhal.
Dat wordt dus wachten in de hete zon, maar gelukkig hebben we nog een ingang en daar is helemaal niemand. We kunnen direct doorlopen naar de incheckbalie.
De vlieger van Jesse mag niet mee het vliegtuig in als handbagage. Er is een speciaal loket waar de vlieger nog eens extra ingepakt wordt met bubbeltjesplastic. Vol geplakt met sticker met de tekst 'breekbaar' wordt de vlieger in een speciale container vervoert. Het gewicht van de koffers is oké en het vliegtuig vertrekt optijd.

Helaas lukte het op het vliegveld van Kuala Lumpur niet om de weblog te updaten. Er was wel internet maar er ging steeds iets mis zodra ik de update knop indrukte. Gelukkig ging onze aansluiting naar Nederland als na 2 uur dus geen lange wachttijd in Maleisië. Jesse heeft bijna de hele vlucht geslapen en word rond 04:00uur pas wakker voor het ontbijt.

We landen op 10 minuten over 6 op schiphol. De koffers hebben we lekker snel gevonden en ook de vlieger van Jesse vinden we bij de afdeling 'afwijkende bagage'. De vlieger is ook heel overgekomen.

Skipp is al in de aankomsthal aanwezig en heeft de auto lekker dichtbij geparkeerd.
Bij Renate en Skipp eten we nog een ontbijtje en ga ik nog even onder de douche.

Iedereen bedankt voor de reacties op de weblog, wij vonden het weer erg leuk om te doen en te lezen.

Onze laatste dag Bali..

Terimha Kasih Banyak, voor alle berichten.Helaas geen boerenkool kunnen vinden de afgelopen 3 weken, wat ik persoonlijk niet erg vind.

Helaas is het weer voorbij, onze vakantie in Bali.Gistermiddag, dinsdag, zijn we nog met Wayan, de masseuse, mee geweest naar haar huis ongeveer 15 minuten rijden vanaf Kuta. Made, haar zoon die in NusaDua in het Novotel werkt, kon er helaas niet bij zijn, maar haar andere zoon kwam ons samen met haar man ophalen met de auto.

Het huis ligt in de buurt van Seminyak en biedt onderdak aan Wayan en haar man, volgens mij aan haar drie zonen waarvan er één getrouwd is en ook hier woont. De schoonmoeder woont ook bij hen thuis. Totaal zo’n 7 personen. Het huis is heeft een U-vorm met in het midden een pleintje. Dit pleintje is eigenlijk de huiskamer waar men overdag het meeste verblijft. Om het pleintje heen heeft een ieder zijn eigen slaapkamer en volgens mij zag ik ook nog een gezamenlijk huiskamer waar een tv in stond.Wayan en haar man zijn erg gastvrij en willen ons het hele huis laten zien. We krijgen drinken en fruit aangeboden. Jesse en Daniel, die vandaag ook bij ons was, spelen buiten op straat met de kinderen uit de buurt. Volgens mij gaat her verhaal rond, want er komen steeds meer kinderen bij.Wayan laat ons zien dat er naast haar huis nog een stuk grond ligt dat volgens haar te koop is. Het zou 3 are groot zijn. Als wij dat nog kochten kon haar man, die in de bouw werkt, er wel een huis voor ons opzetten. Ja… als dat nou eens zou kunnen.

Het is al 18:00 uur geweest als we terug zijn in Legian op het strand. Pinky en zijn vader zijn ook al op het strand en dachten dat we al vertrokken waren naar Nederland. Pinky’s vader laat ons zijn trouwalbum zien en foto’s van Pinky en Kyla (zusje van Pinky). De foto’s zijn gemaakt tijdens de ceremonie die uitgevoerd als de kinderen een paar maand oud zijn.Omdat het al na zessen is wordt het snel donker en gaan we terug naar onze kamer.Snel even douchen want we hebben met Daniel en zijn familie om 20:00 uur afgesproken in de lobby van het hotel, want we gaan samen uit eten bij Sendok restaurant.

Het was erg gezellig die avond, na het eten nog even op de veranda gezeten van ons huisje en de fles rosé leeggedronken die we gekregen hadden van het hotel.
Vandaag nog even naar het strand om afscheid te nemen van alle mensen daar.We mogen gelukkig iets later uit de kamer, normaal is dat 12:00 uur, wij mogen er tot 13:30 blijven.Rond 16:00 uur worden we opgehaald en naar het vliegveld gebracht.Gisteren heb ik de grote vlieger die Jesse gekregen heeft ontmanteld en zo goed en kwaad als gaat ingepakt. Hopelijk krijgen we het ding mee het vliegtuig in. Pas niet in de handbagage, maar het bagageruim overleeft hij niet. Afwachten dus maar.

Hier dan ons vluchtschema:
MH 852 DPS – KUL 16/07 vertrek 19:10uur aankomst 22:05uur (totaal 2u55m)

MH016 KUL – AMS 17/07 vertrek 23:55uur aankomst 06:35uur (totaal 12u40m)

Groeten en tot ziens in Nederland.

Raften

Zondag 13 juli.

Vandaag gaan zijn we wezen raften. De trip hebben we op straat geboekt en we weten dus niet wat het gaat worden. Er zijn verschillende aanbieders en raften kan je op verschillende plaatsen in Bali.

Al vroeg ging vanmorgen de wekker. We worden rond 8:30uur opgehaald bij ons hotel en voor die tijd moeten we dus ontbijten. Het is heerlijk rustig in het restaurant er zijn maar vier tafeltjes bezet.We nemen een stevig ontbijt want we zullen het waarschijnlijk nodig hebben.Als we even later terug zijn in onze kamer gaat tegen 8:15 uur de telefoon en de chauffeur is al in de lobby aanwezig. Snel nog wat extra kleren in een tas gepakt zodat we na het raften droge kleren aan kunnen trekken.

We vertrekken eerst richting Sanur waar het hoofdkantoor zit van de maatschappij waarmee wij gaan raften. Daar aangekomen krijgen ieders een formulier dat we in moeten vullen en ondertekenen. Dit is nodig voor de verzekering. Nog snel even naar het toilet en na zo’n 15 minuten wordt de reis vervolgd.De rit naar de raft locatie duurt ongeveer 2 uur en we rijden in de richting van Candidasa. Onderweg tweemaal een regenbui gehad en het is erg bewolkt geworden.

De River waarop we gaan raften heet de “Telaga Waja” en wordt omschreven als de langste en mooiste raft locatie van Bali. Het traject is zo’n 16 km lang neemt ongeveer 2,5 uur in beslag en bestaat wordt als klasse 3 en 4 beschreven, wat dat ook zijn mag.
Aangekomen bij het startpunt is het gelukkig droog en toch nog best warm, ook als schijnt de zon niet volop. We krijgen een zwemvest, helm en een peddel. Fotocamera en ander zaken die niet nat mogen worden in een speciale tas gedaan die de stuurman op zijn rug meeneemt. Onze rugzak gaat in een andere tas, welke is afgesloten met een hangslot en waarvan wij de sleutel hebben gekregen. Onze chauffeur neemt die tas vast mee naar het eindpunt waar hij met de auto naar toe rijdt.

We krijgen de laatste instructies van onze stuurman en kan de trip beginnen.Het eerste stuk is ‘flat water’, dus rustig water en we oefenen de instructies nog een keer.“Paddle forward” , “ Paddle backward”, “Lay down”, “Boem Boem right / left”. Het laatste betekend dat we ergens tegen aan zullen botsen en we ons vast moeten houden aan het touw van de raft.Onderweg zie je de meest mooie natuur. Hoge rotspartijen, grote (palm)bomen en vele kleine watervalletjes. Twee maal gaan we uit de boot omdat er een waterval in de rivier is die niet met de raft genomen kan worden. Tevens wordt bij de tweede stop een kleine pauze ingelast zodat we even kunnen uitrusten en wat foto’s kunnen nemen bij een waterval.

De pauze is echter van korte duur en als snel gaan we verder. Onze stuurman verteld ons dat er een einde verder op een waterval is van ongeveer 4 meter hoog. Deze keer gaan we niet uit de raft, maar gaan we er wel met de boot vanaf. Peddels achter in de boot, zitten op de bodem van de raft, benen omhoog en we vallen 4 meter naar beneden met een grote plons in het lager gelegen water.Gelukkig vallen we niet uit de boot en gaat alles goed. Onder weg vele malen ‘Boem Boem” gehoord, enkele keren bijna vast gezeten op de vele rotsen in de rivier en nog net geen blaren op de handen van het peddelen. Veel te snel is de trip ten einde en komen we aan bij ons eindpunt.De raft wordt uit het water gehesen en wij lopen een trap op naar boven naar een restaurant waar we ons kunnen omkleden en waar we een lunch aangeboden krijgen.

Tijdens het raften zijn er door mensen van het raften foto’s en een video gemaakt. Tijdens de lunch wordt deze getoond op een tv.Het is natuurlijk de bedoeling dat je hier een kopie van koopt, wat wij dus ook gedaan hebben.Morgenvroeg wordt deze DVD bij ons hotel bezorgd. Het geld voor de DVD doen we in een envelop die we bij de receptie van het hotel neer kunnen leggen.

De reis terug verloopt soepel en tegen 16:00uur zijn we terug in ons hotel.Nog langs de shops gewandeld voor de nodige inkopen….

Snel voor dat de zon onder is naar het strand gelopen waar ik met m’n kont in het warm zand een biertje drink met de vader van Pinky. Jesse treft Daniel en zij spelen samen met Pinky nog een tijdje verstoppertje op en bij het strand. Leuk om te zien dat twee Hollanders en een Balinees die elkaar niet verstaan samen kunnen spelen.

Een leuke dag vandaag, die weer veel te snel voorbij ging.

De dagen beginnen nu (af) te tellen. Nog 3 dagen te gaan.

Woensdag vertrekken we van Bali.

De precieze vluchtgegevens zal ik nog wel op de weblog zetten.

Nu eerst opzoek naar een restaurant voor de boerenkool met worst…..

Groeten uit Bali.

Strand en duiken..

Vanmorgen, zaterdag, heeft het geregend.

Toen we deur van ons huisje opendeden en naar het restaurant voor het ontbijt liepen zagen we dat alles nat was. Gelukkig hebben we de bui gemist.

Tijdens het ontbijt spreken we Daniel en zijn moeder.

Ze vraagt of Daniel vandaag bij ons kan blijven omdat zij haar moeder naar Denpasar gaat om te winkelen en Daniel niet echt zin heeft om mee te gaan.

Het is nog steeds erg bewolkt als we naar het strand toegaan, maar we hopen dat de zon er snel doorkomt. Jesse en Daniel vermaken zich prima op het strand, maar helaas wil de vlieger die Jesse gisteren van Pinky’s vader gekregen heeft niet echt in de lucht blijven. Er is te weinig wind. Mede daar door duurt het waarschijnlijk ook een tijdje voordat de bewolking wegtrekt en de zon gelukkig weer te voorschijn komt.

Tegen 14:00 uur gaan we terug naar het grote zwembad bij ons hotel. We hebben afgesproken met een duikinstructeur die in het zwembad een introductieduik gaat doen met Jesse. Ook Daniel gaat mee. Ze beginnen eerst rustig in het ondiepe water om zo te kunnen wennen aan de duikuitrusting. Ik, Richard ga mee het water in om de instructies van de instructeur voor de jongens te vertalen. Zodra de jongens gewend zijn aan de duikbril en de fles op hun rug gaan ze langzaam richting het diepere gedeelte van het water. Daar houd mijn taak op, want al snel verdwijnen de jongens in het 2,3 meter diepen bad.

Het gaat echt goed en het is al na drieën als de jongens weer terug naar de oppervlakte komen. Ze vinden het allebei erg leuk maar hebben er wel trek door gekregen. Ze bestellen beide wat frietjes en zodra de bordjes leeg zijn gaan we terug naar het strand.

De zon schijnt inmiddels weer volop, de vlieger wordt opgelaten en wij installeren ons weer op een strandbed. Even snel een Mie Goreng gegeten en we kunnen er weer tegenaan, typisch het zware leven van een vakantieganger op Bali.

Morgen gaan we waarschijnlijk raften, moeten dit vanavond nog ergens boeken als we opzoek gaan naar een restaurant voor ons avondeten.

Tot gauw en groeten van ons uit Bali.

Another day in Paradise.

Even een kort berichtje.

Elvira en Nicky. --- Goed te horen dat jullie vlucht goed verlopen is, jammer natuurlijk dat jullie weer terug moesten. Het Candi Beach hotel is niet te vergelijken met het Legian. Er was niets te doen in de directe omgeving van het hotel en je bent dus aangewezen op een taxi om naar Candidasa te gaan. We hebben ons wel vermaakt zoals je op de weblog kunt lezen.

Ryan-- Een beetje te laat, maar alsnog gefeliciteerd met je verjaardag. Gelukkig gaat het beter met je voet en zit je teen nog steeds aan je voet.

Gisteren, donderdag, zijn we een dagje naar Waterbom geweest. Het was gelukkig minder druk dan de eerste keer, maar nog steeds drukker dan andere jaren. Na Waterbom zijn we wezen shoppen in Kuta en hebben gegeten bij KFC.. erg he? Je wilt ook wel eens wat anders dan rijst!

Vandaag, vrijdag, hebben we heerlijk aan het strand gelegen. Het weer is nog steeds heerlijk en de temperatuur nog steeds rond de 30 graden. Later op de dag kwam er wel meer bewolking maar gelukkig hebben we geen regen gehad.
Laat op de middag komen Pinkey en zijn vader weer naar het strand. Pinky wil natuurlijk meteen voetballen, maar Jesse is druk in de weer met zijn zelf gemaakte vlieger. Daniel, Tjen en Damon helpen hem daarbij. Tjen en Damon zijn twee broertjes uit Lelystad. Zij waren ook in het Candi Beach Hotel. De vader van Pinky heeft nog een verrassing voor Jesse. Hij brengt een enorm grote vlieger mee. De vlieger is bijna twee meter hoog en wel 3 meter breed.
Morgen zal ik een foto posten van Jesse met zijn vlieger. We zijn druk aan het denken hoe we deze vlieger mee kunnen nemen naar Nederland.

Later die dag is er weer de 'Managment Thank You' party bij ons hotel.
Deze keer zijn we ook weer naar het feestje gegaan. Christian, de General Manager van het hotel is ook van de partij en we hebben een goed gesprek met hem. Denk dat we nog wel een keer weer terug komen in Legian Beach. Er staat een volgend jaar verbouwing op stapel van het restaurant waarvoor hij zich nu alvast veronschuldigd. Het is een gezellig feestje dat veel te snel voorbij is.

Als we opzoek gaan naar een restaurant voor ons avondeten zien we dat het internetcafe weer open is en posten dit bericht. Helaas geen foto's deze keer omdat we ons niet voorbereid hadden.

Alles oke met ons, ook met jullie hopen wij?
Tot de volgende keer, dan met foto's.

Groeten uit Bali van Jesse, Claudia en Richard.

Daytour met Kundi - Terug naar Legian

Gisteren, dinsdag, hebben we met Kundi van Restaurant Friends in Candidasa een dagtrip gemaakt.Als wij iets over 9 uur in de lobby van het hotel komen staat Kundi al op ons te wachten.

We gaan een trip maken naar de volgende plaatsen:

Ujung.

In Ujung is één van de grote watertuinen van Bali te zien. Deze zijn in der tijd aangelegd door de koningen van Kanrangasem om zo voor verkoeling te kunnen zorgen.In 1921 is de watertuin in Ujung aangelegd, maar door de aardbeving in 1979 verwoest. De restauratie duurde tot 2004 en daarna zijn de tuinen opgesteld voor publiek.

Tirtagangga (Park van het Water van de Ganges)

Deze watertuin is door één van de koningen in 1948 aangelegd naar het voorbeeld van het Franse Versailles. Hier zie je veel fonteinen en er is een groot zwembad dat gevuld wordt met water van de natuurlijke bron. Je mag er zelfs in zwemmen, maar dat hebben we maar niet gedaan want het water is er wel erg koud.

Amlapura

In Amlapura zijn we naar de locale markt geweest. Een groot gangenstelsel van smalle, soms zeer smalle gangetjes, leidt je langs de vele verkopers van kleding, specerijen, eten, huishoudelijke artikelen en nog veel meer zaken.Het geheel lijkt wel één grote mierenhoop van mensen die overal hun koopwaar aanbieden.We kopen hier een aantal dingen, zoals een pak schriften en een aantal potloden.Eén pak geven we aan Kundi, die ze kan gebruiken voor zijn dochtertje dat binnenkort naar school gaat. Het andere pak schriften nemen we mee voor Pinky.

Tenganan

Hier wonen de Bali Aga, de oorspronkelijke bewoners van Bali. Hier leven rond de 300 mensen bij elkaar in een gesloten gemeenschap. De mensen hebben andere gewoontes dan de modernere Balinees. Een groot verschil is bijvoorbeeld dat de Bali Aga hun doden niet cremeren maar begraven enwel naakt met het gezicht naar beneden. Als je het dorp ziet lijken het arme mensen maar deze mensen blijken veel grond te bezitten die zij verhuren. Van oudsher werken de mannen niet in de rijstvelden of akkers maar laten dit door mensen uit de omgeving doen. In ruil daarvoor krijgen zij een deel van de opbrengst. In het dorp lopen de waterbuffels vrij rond en zie je ook veel kemphanen. Gokken mogen ze officieel niet, maar eens per maand is er een ceremonie waarbij men gevechten aangaat met de kemphanen en er veel geld verdiend en/of verloren wordt.

Rond de klok van vier zijn we terug in ons hotel waar we een duik nemen in het zwembad.Jesse heeft nog even in de zee gezwommen en is met een kano de zee op geweest samen met nog twee jongens uit Nederland. We eten vanavond in het hotel. Er is een BBQ georganiseerd.Na de BBQ bellen we met Kundi en hij haalt ons voor ons afscheid van Candidasa bij Friends.Samen met Kundi’s gezin en de bediening geborreld en gepraat tot de late uurtjes.Kundi brengt ons terug naar het hotel waar we eerst nog de koffer in pakken omdat we morgenvroeg tegen tienen weer terug naar Legian gaan.

Candidasa is een leuke plaats om te zijn. Een stuk rustiger dan Legian dat wel. Er is bijvoorbeeld geen pinautomaat te vinden en het internetcafe is om 21:30 gesloten. Helaas ligt het Candi Beach Hotel een eindje van Candidasa af. Je bent dus afhankelijk van een taxi wil je ’s avond weg van het hotel. Het hotel zelf is wat kleinschaliger dan het Legian en vooral voor de rustzoekers onder ons.Niet echt iets voor ons, maar ook hier doen de mensen hun opperste best om je van alle gemakken te voorzien.

Woensdag zijn we rond 13:00 terug in Legian en zijn we weer thuis in onze bungalow.

We eten bij Sendok en maken daar gebruik van de gratis Internet Hotspot.

Alles prima verder met ons.

We hopen voor jullie dat de zon blijft schijnen en dat het wat minder wisselvallig wordt daar in Nederland.

Groeten uit Bali.

Naar Candidasa

Maandag 7 juli,

Vandaag ging de wekker wel erg vroeg i.v.m ons vertrek naar Candidasa. Tegen 10 uur moeten we onze kamer uit. Vroeg ontbijten dus en daarna nog snel even de laatste spullen in de koffer doen.We bellen met de receptie en binnen 5 minuten is er iemand die onze koffers ophaalt.Als we bij de receptie aankomen zien we waarom wij, volgens ons, onze kamer afstaan.Er staat komt een trouwauto aangereden en er lopen een aantal fotografen en een cameraman rond.Als we navragen blijkt dat de zoon van de eigenaar van het hotel vandaag gaat trouwen, er zullen dus wel gasten zijn die blijven overnachten. Ons vervoer staat al te wachten en in het busje zitten een Duits sprekend stel en een stel uit Australië die ook vanuit Legian naar Candidasa gaan. Tegen half 11 vertrekken we uit Legian. Onderweg wordt er twee keer gestopt voor het opdoen van wat cultuur.Dit wordt ons aangeboden door het hotel.

We stoppen in Klungkung bij het vroegere gerechtshof dat onderdeel is van een oud paleis.Hier is ook een museum gevestigd waarin naast voorwerpen ook foto’s ten toon gesteld worden over de tijd dat de Nederlanders heersten in Indonesië. De reis wordt voortgezet. Niet lang daarna stoppen we bij Goa Lawah, wat iets als vleermuizen grot betekend. Het is een tempel voor de ingang van een 50 meter diepe grot. De grot is het huis voor ontelbare vleermuizen die als heiligen beschouwd worden. De gids verteld ons dat de vleermuizen ’s avonds tegen zeven uur de grot verlaten en opzoek gaan naar eten waardoor er een grote zwarte wolk vanaf de grot over het dorp trekt.

Na dit uitstapje komen we aan bij ons hotel in Candidasa eigenlijk in Sengikdu Candidasa. Het hotel ligt zo’n 3 kilometer van Candidasa vandaan. Candidasa staat er om bekend dat het een rustige plaats is waar vakantiegangers voornamelijk voor de rust komen. Een strand hebben ze hier niet. Het hotel is wat kleinschaliger dan het Legian hotel en ligt direct aan zee. Het ziet er allemaal prachtig uit en we hebben een nette kamer in het hotel gekregen. Geen bungalow deze keer, want deze is te klein voor een extra bed voor Jesse. Voor de zekerheid wil ik toch eerst nog even kijken in één van de bugalows, maar die zijn inderdaad erg klein en dus niet geschikt voor ons drieën.

Eerst maar even lunchen, hiervoor hebben we bij aankomst coupons gekregen. We dachten op het terras bij de zee te gaan zitten, maar daar waaiden we bijna weg dus dan toch maar naar binnen.Na de lunch zijn Jesse en ik even gaan vissen. We vissen met werphengels in de zee. De hengel van Jesse blijkt echter stuk te zijn dus met één hengel vissen. Helaas hebben we niets gevangen.Tijdens het vissen spreekt Claudia het Australische stel dat bij ons in de auto zat. Zij hebben al gebeld met het Legian Beach hotel en te kennen gegeven niet langer in Candidasa te willen blijven. Helaas voor hen moeten ze één nacht blijven, maar morgen mogen ze terug. Zij vonden het te rustig hier en dat klopt eigenlijk ook wel, als je verder niets weet van de omgeving. Na het vissen nemen Jesse en ik nog even snel een duik in het zwembad en gaan daarna een potje poolbiljarten. Claudia zit dan lekker in bad.

Rond de klok van 8 gaan we met een taxi naar Candidasa toe en zoeken het restaurant van onze oud-collega Hans van Hasselt, genaamd Friends, op. Bij aankomst wacht ons een hartelijk welkom en als ik vraag naar Kundi, de manager van het restaurant, roept Ayung ineens, “You must be Richard !”.Hans had haar geïnformeerd en men wist al van onze komst, al hadden zij ons morgen pas verwacht.We hebben er heerlijk gegeten. Het restaurant is netjes en schoon, ook het toilet, en dat is niet overal zo in Bali. De bediening is erg vriendelijk en praat graag even met ons. Kundi komt pas later in het restaurant. Hij blijkt morgen wel tijd te hebben voor een tour langs enkele bezienswaardigheden in de buurt en we spreken dan ook met hem af. Hij haalt ons om 9 uur op bij ons hotel.

Na het eten brengt Kundi ons terug naar ons hotel. Snel even dit verhaaltje in elkaar gedraaid, douchen en dan naar bed. Het is al half 12 geweest en morgen is het weer vroeg dag.

Update:

Vandaag, dinsdag, zijn we onderweg met Kundi. Even geholpen met een emailprobleem.

Gelijk maar even de post van gisteren op de weblog gezet.

Groetjes uit Bali.

Bedankt.... een update.

Als eerste... Iedereen dank voor jullie berichtjes.
We hebben ze allemaal met veel plezier gelezen.
Een scene hier in't Internet cafe als ze zien dat we tranen met tuiten huilen.
Aan de ene kant van het lachen, anderzijds van het huilen.Gelukkig gaat het goed met de tuin, jammer dat onze auto zo'n lelijke kleur gekregen heeft.

Erik -- Suc6 met de RBR, we horen wel hoe het gegaan is.

Ryan -- Hopelijk gaat het snel weer goed met je voet. Grt Jesse.

VRS --- Spikey krijg de groeten terug van Spinky (blijkt toch Pinky te heten..foutje)


Gisteren, vrijdag, zijn we naar Waterbom park geweest.Dat is het waterpretpark hier in Kuta met verschillende waterglijbanen.We waren er tegen 10.00uur en het wat er toen al behoorlijk druk.Gelukkig hebben we nog wel een ligbed kunnen vinden, maar helaas waren de gazebo's allemaal al verhuurd.We ontdekten dat er dit jaar twee nieuwe attracties bij gekomen zijn t.o.v vorig jaar.Eén grote glijbaan die de 'Superbowl' genoemd wordt en bij de watersplash was aangepast.De watersplash is een spel waarbij je waterballonnen naar elkaar schiet met een soort katapult.Zoek anders even via Google naar Waterbom Kuta, dan vind je vast de website met daarop meer info en foto's.
Vandaag, zaterdag, gaan we weer naar het strand.Zondagavond hebben we Wayan, de masseuse van het strand, samen met haar man en zoon Made uitgenodigd uit eten te gaan.Made had ons vorige week zondag mee uit eten genomen. Wayan wil graag Pizza eten want dat eten ze normaal niet.We zien wel wat het gaat worden.


Maandag, 7 Juli, gaan we verhuizen. Dat had ik al eens eerder gemeld.Het Legian Beach hotel is volgeboekt en zelfs overboekt. Daarom hebbben we een aanbieding gekregen om geheel gratis naar het zusterhotel van ons hotel in Candidasa te gaan.Het is een 'All Inclusive' aanbieding. Ontbijt, lunch en avondeten is inclusief. Ook kunnen gratis gebruik maken van verschillendesport faciliteiten zoals fietsen, snorkelen en kanoën. Gaan we zeker ook even proberen.Ook krijgen we een gratis fles wijn of 2 grote flessen bier. Onderweg naar het hotel gaan we ook kijken in het paleis van Klungkung en naar de vleermuizen grot. 9 Juli gaan we weer terug naar het Legian Beach hotel.

In de krant van Bali stond vandaag dat het strand van Kuta erg druk geweest zou zijn.De locale bevolking en ook die van Java hebben nu ook (school)vakantie.Van die mensen gaan de meeste dan ook naar Kuta voor het strand.We hebben donderdag wel gezien dat er een cameraploeg op het strand liep.Achteraf blijkt dat er bijna 3 mensen verdronken waren. Het blijken locale toeristen van Java te zijn.Zij hadden de aanwijzingen van de lifeguards niet opgevolgd en op de verkeerde plek waren zij te ver de zee ingegaan.

Oh ja, wij hebben van Wayan maar ook van de vader van Pinky een uitnodiging gekregen om bij hen thuis te gaan kijken.De vader van Pinky zei wel dat we er ons niet te veel van voor moesten stellen, ze hebben bijvoorbeeld geen meubels en zitten op de grond. Even afwachten of we gaan... we zien wel.

Alles verder oké met ons.Op de TV hier zien we dat het weer in Nederland ook redelijk zomers te noemen is, alleen schommelt de temperatuur nogal.In Belgie hadden ze weer overstromingen gehad i.v.m. het noodweer?

Groeten aan jullie allemaal en tot schrijfs.

Nieuwe vrienden.

Jesse heeft maandag gevoetbald met een balinees jongentje. Dat jongetje hadden we als eens gefotografeerd in 2005 en 2006. Hij viel op omdat hij zo’n guitig koppie heeft. Het jochie blijkt Spinky te heten, of genoemd te worden. Waarschijnlijk heeft hij gewoon Wayan of Made, want zo heten ze allemaal hier. We praten een tijdje met zijn vader en ik beloof hem de foto’s van de andere jaren te laten zien. Het jochie vind het maar wat mooi om met Jesse te voetballen en vraagt of wij dinsdag weer naar het strand komen.

Dinsdag dus weer richting het strand gegaan. Nu zijn er wel twee strandstoelen voor ons gereserveerd. Een eindje voor onze stoelen zit een jongen te spelen in het zand. We hebben hem als eens gezien tijdens het ontbijt in ons hotel. Jesse gaat naar hem toe, hij blijkt ook Nederlands te zijn. Hij heet Daniel en komt uit Elst. De rest van de middag spelen zij samen.
Vandaag hebben we ook eens een keer eten besteld op het strand. Als je het strand opkomt staan er verschillende stalletjes met fruit en/of eten. We bestellen Mie Goreng. Het eten wordt te plekke voor je bereid en blijkt erg lekker te zijn. De mie wordt geserveerd met stukjes kip, gebakken ei en wat spinazie achtige groente. De eigenaar van het eetstalletje brengt het eten naar je strandstoel en haalt later je bord en bestek weer op. En dat voor 70 cent per persoon. We waren even bang dat we de rest van de avond op het toilet zouden zitten met een voedselvergiftiging of iets dergelijks, maar dat is gelukkig niet het geval. Dat weten we dan ook weer voor de volgende keer.

Zo tegen een uur of vier komt Spinky samen met zijn vader naar het strand. Van ver begint Spinky al te roepen als hij Jesse. ziet. Hij roept Jesse bij zijn naam, nou ja… hij roept ‘Jessen’ in plaats van Jesse. Spinky wordt voorgesteld aan Daniel en na een poosje spelen ze met z’n drieën op het strand. De vader van Spinky werkt zelf ook op het strand en doet ook in strandstoelen, maar dan in de buurt van het Padma hotel een eindje verder op het strand. Hij vraagt of de jongens niet de zee in willen en regelt voor alle drie een bodyboard. Zo rond half zes wordt het tijd om de spulletjes in te pakken.Jesse, Daniel en Spinky helpen Spinky’s vader een grote vlieger neer te halen, daarna begint de zon al onder te gaan en gaan wij richting ons hotel.

Voor het avondeten gaan we deze keer met de taxi richting het centrum van Kuta. Daar zijn ook enkele officiële winkels van Nike en andere sportmerken. We kijken daar even naar de prijzen van verschillende schoenen en dat blijkt toch gauw de helft te schelen met de Nederlandse prijzen. Het avondeten hebben we deze keer bij Mac.Donalds gehaald. Eens wat anders dan rijst.Bij een fotozaak laten we een aantal foto’s afdrukken die ik op de memorystick heb gezet. Het zijn foto’s voor Daniel en voor Spinky. Kosten voor 5 foto’s is 70 cent en……… klaar terwijl u lacht.

Wij lopen terug van Kuta naar het hotel. Ik ga daarna nog even naar het supermarktje in de buurt van ons hotel en als ik terug kom zit de familie van Daniel in de lobby. Daniel en Jesse hadden afgesproken te gaan zwemmen voor het slapen gaan. Daniel’s moeder haalt hem op van de kamer en samen zwemmen ze nog een half uurtje. Daarna snel naar bed, het is als half 1 geworden.

Vanmorgen, woensdag 2 juli, regent het als we naar het ontbijt gaan. Eerst nog zachtjes later een behoorlijke bui. Gelukkig stopt het als snel met regenen en als we het ontbijt op hebben is het droog.Door de regen en de zon die meteen daarna weer schijnt voelt het benauwd warm aan.Na een half uurtje kun je niet eens meer zien dat het geregend heeft.
Vandaag weer heerlijk niets doen op het strand.

O ja, binnenkort gaan we verhuizen.

Van 7 tot 9 Juli zitten wij in een ander hotel.Daarover later meer.

Groetjes aan jullie allen.

Alles oke, alleen wat verkouden....

Hier alles prima en allemaal gezond.
Waarschijnlijk ben ik, Richard, behoorlijk verkouden geworden door de airco.

Hoop dat dit binnen een paar dagen voorbij is.

Zondag een dagje strand gedaan. Helaas waren er geen nieuwe ligbedden/parasol meer beschikbaar, want we waren wat aan de late kant. De oude mogen niet meer gebruikt worden, iets met een sponsor of zo. We zijn onder de boom in de schaduw gaan zitten bij de dames verkopers en masseurs. Daar werd nog wel even een ligbed neergezet, één van het oude type.

Van Wayan en Jenny, zie ook foto van de dames samen met Jesse verder op in de weblog, krijgen we verschillende soorten kroepoek en pindas die zij speciaal voor ons gekocht hebben. Wayan’s zoon Made had vorig jaar een baan in het Padma hotel, het hotel dat wij vorig jaar geboekt hadden, maar was recentelijk van baan gewisseld naar het Novotel in Nusa Dua. Wayan had hem verteld dat wij weer op Bali zijn. Er wordt een telefoontje gepleegd en het duurt een half uurtje en Made is ook op het strand.
Zondag is zijn enige vrije dag in de week. We kletsen wat bij over vorige jaar en over dit jaar. Made is nu ‘Sales Executive’ in het Novotel. Hij heeft veel connecties in de hotel branche hier op Bali. Hij vraagt waarom we niet eerst contact met hem opgenomen hebben, hij zou een speciale prijs kunnen regelen voor het Legain Beach hotel omdat hij de sales manager goed kent. Een hint voor een volgende keer….

Made nodigt ons uit om ‘s avond met hem uit eten te gaan. Hij wil ons ophalen rond half zes bij het hotel ophalen, maar door de verkeersdrukte op de éénrichtings straat bij ons hotel lukt dat helaas niet.Hij belt ons op we spreken ergens aan het einde van de straat af. Samen met Made gaan we naar Kendonganan om op het strand te gaan eten. Kendonganan ligt net boven Jimbaran. Deze plaatsen staan bekend om de vele restaurants op het strand waar je super verse vis kunt eten. Na het eten gaan we met de auto richting Seminyak waar we een tent opzoeken met een live band.
We komen terecht in Zappaz. In het midden van de zaak staat een vleugel/piano en er treed een band op.Geheel toevallig blijkt dat Made de drummer en gitarist van de band kent van een wedstrijd van 5 jaar geleden. Made heeft destijds ook gedrumd.. Als de band een pauze heeft verschijnt er een wat kalende blanke oude man op het podium. Hij neemt plaats achter de vleugel en begint een bekend melodietje te spelen. Hij maakt wat grapjes en verdraaid af en toe zijn stem. Hoe langer hij echter speelt hoe beter het wordt en al gauw blijkt hij wel heel goed zijn weg te weten op de vleugel. Hij speelt verschillende bekende nummers en soms een mix van klassiek en modern door elkaar heen. Achteraf blijkt dat hij de eigenaar van die zaak te zijn zijn. De act die hij opvoert is erg leuk.

Als de oudere man stopt speelt de band verder en na één nummer wordt Made uitgenodigd om een nummer mee te drummen. Hij kan echt goed drummen. We hadden hem, op het strand van het drummen van Jesse verteld. Made vertelde toen dat hij ook wel eens op een drumstel gespeeld had, maar dat hij zo goed was hadden wij er niet uit opgemaakt. Hij blijkt in zelfs een band gespeeld te hebben.

Na Made komt er een andere klant, ook een blanke man, op het podium en zingt twee nummers met de band. Deze man is waarschijnlijk een vaste klant en een goede bekende van de eingaar, want ze kennen hem bij voornaam. Als de band daarna weer twee nummers gespeeld heeft besluiten wij om terug te gaan naar ons hotel. Het loopt al tegen 11 uur, Jesse begint moe te worden en Made moet morgen om half 8 weer op het werk zijn. Ik reken de drankjes af en we rijden richting Kuta. Daar aangekomen vraag ik Made naar de kosten van het eten, maar hij wil daar niets over horen en wil niet dat wij daar aan mee betalen. Het was een gezellige avond die veel te snel voorbij ging.

Vannacht is de finale van het EK voetbal. Ook in ons hotel kun je dit gaan kijken op een groot scherm. De wedstrijd word dan live uitgezonden en dat is hier om 2.30 uur ’s nachts. Dus de wekker zetten.De eerste 5 minuten kijk ik op de TV in onze kamer. Jesse stond er op dat hij wakker gemaakt zou worden zodat hij ook kan kijken. Achteraf blijkt dat hij het alleen de eerste helft volhoud. Ik ben na zo’n 5 minuten naar het restaurant gegaan om daar de wedstrijd op het grote scherm te kijken. Er zit een groep van zo’n man of 40 te kijken. Enkelen hebben een T-shirt van het Duitse team aan. De hele wedstrijd verloopt vrij rustig. Er wordt niet echt uitbundig aangemoedigd of zo. Misschien om de rest van de mensen niet wakker te maken. ’t Is wel allemaal in de openlucht en dus misschien een beetje gehorig? De uitslag is inmiddels bekend.

Vanmorgen toch op tijd wakker voor het ontbijt en daarna richting het strand vertrokken. Vandaag zijn er wel twee strandstoelen voor ons achter gehouden. Masseuse Wayan vertrekt tegen 13:00 uur omdat zij naar een ceremonie moet, waarschijnlijk iets met een huwelijk.

Vandaag dus geen massage. Jesse gaat surfen, maar komt tot de conclusie dat de golven vandaag niet ideaal zijn. Dan maar op een bodyboard de golven trotseren.

Later op de middag nog even voetballen op het strand en de lokale jongens geholpen met het neerhalen van hun vlieger.

Warm welkom op Bali.

Dit is een post voor meerdere dagen, donderdag,vrijdag en zaterdag

----- Donderdag 26 juni -----

Gisteravond heerlijk gegeten bij 'Sendok' restaurant. Met ons drieën een voorgerecht, een hoofdgerecht, iets te drinken en Cappuccino met brownies na voor 250.000 Rupiah (incl. fooi). Da's omgerekend ongeveer 17 Euro. In het restaurant dat 24 uur per dag open is hangt poster met daarop een aankondiging dat hier LIVE het EK voetbal gekeken kan worden. Begin om 02:00uur ('s nachts). Als we teruglopen naar het hotel nog even langs de supermarkt voor wat chips, cola, bamisoep en een ijsje.

Vanmorgen heerlijk uitslapen. Als de wekker al een paar keer is afgegaan is het tijd om op te staan. Iets na negen uur lopen we richting het ontbijt en laten het ons goed smaken.Na het ontbijt terug naar ons huisje waar we op de TV nog de EK wedstrijd tussen Duitsland en Turkije zien. Na de voetbal gaan we richting het strand waar een warm welkom wacht.De hele dag zijn we op het strand geweest en hebben niets gedaan. Natuurlijk een massage laten doen. Genieten hoor. Tegen half 6 begint de zon onder te gaan. Blijft een mooi gezicht hier op Bali.De zonsondergang duurt ongeveer een half uurtje en daarna is het dan meteen donker.Via een duik in het zwembad gaan we terug naar ons huis om te douchen en ons klaar te maken voor het avondeten. Denk weer stamppot vandaag…
Het was een heerlijke dag, veel zon, lekker warm met af en toe een briesje.

----- Vrijdag 27 juni -----
Gisteravond was ons internetcafé om onduidelijke reden gesloten en helaas vandaag ook nog steeds.Dus helaas geen bericht en foto’s kunnen posten.

Vandaag was een beetje een rare dag. Onze mechanische en biologische klok hebben ons in de steek gelaten. De wekker die om 8.30uur af zou moeten gaan heeft dat niet gedaan en daar door waren wij pas rond 12.30 uur wakker. Ontbijten is mogelijk tot 10.00 uur dus….. geen ontbijt vandaag, althans niet bij het hotel. Waarom we zo laat wakker zijn geworden is mij een raadsel. Wel hadden Jesse en Claudia het vannacht erg warm dus werd ik wakker gemaakt om eens even naar de airco te kijken. Deze van de nachtstand afgehaald en een paar graden lager gezet. Terug in bed en….verslapen.
Da’s best raar wakker worden moet ik zeggen. Eerst twijfel je nog…het zal wel half één Nederlandse tijd zijn. Nee, ik weet zeker dat ik mijn horloge op de Balinese tijd heb ingesteld.Nog een keer kijken, we hebben ons echt verslapen. Een halve dag voorbij.Als we alle drie wakker en aangekleed zijn gaan we Kuta in op zoek naar ontbijt. We komen uit bij Sendok restaurant waar we een sandwich eten en waar ik toch zo’n 4 bakken koffie op leut. Op een groot scherm begint, waarschijnlijk een herhaling, van de wedstrijd Spanje – Rusland. Deze kijken we voor een kwartiertje, daarna op weg richting het hotel om bij te komen bij het zwembad.We lopen lang verschillende winkeltjes waar we kijken naar een pet voor Jesse en een paar nieuwe slippers voor Jesse. De huidige slippers blijken zwart af te geven. Helaas voor Jesse zijn alle petten die hij mooi vind te groot voor zijn hoofd (of zijn hoofd te klein ) en hebben we nog geen slippers kunnen vinden.

Tegen een uur of 4 zijn we terug bij het hotel waar we lekker aan het zwembad gaan liggen tot half 6.We kleden ons om en gaan naar de ‘Management Thank You ‘ Party waarvoor we een uitnodiging hadden liggen in ons huisje. Een select gezelschap blijkt uitgenodigd te zijn. De drank en hapjes worden (zeer) rijkelijk uitgedeeld. Lekker hoor…. loempiaatjes, pangist en andere hapjes. Volgens mij heb ik in het uurtje dat het feestje duurde wel 7 glazen wijn gehad…. ze bleven maar bijschenken en nee zeggen is zooooo onbeleefd, toch? Het was dus erg gezellig.Met verschillende mensen gesproken waaronder een Australisch stel (2 dames) waarvan er één al bijna 80 jaar oud is, die overigens wel even gaat zingen met de band. De andere dame weet me te vertellen dat haar schoonzoon (wereld)kampioen is met darten (dubbel). Hij reist de hele wereld over en heeft ook al eens tegen Barney gedart maar verloren. Ben vergeten te vragen hoe de beste man heet. Heb nog even gevraagd hoe vaak zij hier al geweest zijn. Dat kan ze zich niet herinneren, of het is de leeftijd of ze zijn al heel vaak geweest?! Bij ons aan de sta tafel praten we wat met een Nederlandse dame die hier stage loopt.
Ook staat een franse dame, die tevens stage loopt en wel erg geïnteresseerd is in Jesse, bij ons te praten. Het feest blijkt alleen voor VIP’s te zijn….mensen die meerdere malen geweest zijn. Ja, ja wij horen ook een keer bij de VIP’s !!!!! De franse dame verteld ons dat we ook de volgende vrijdagavonden uitgenodigd zijn en als we niet komen opdagen zijn ons persoonlijk komt ophalen. Nare gedachte zeg, weer zo’n verplicht feestje. Maar zoals altijd komt ook aan deze gezelligheid een eind.

Na het feestje gaan we de stad in voor een lichte maaltijd. Terug in ons huisje blijkt onze safe een probleempje te hebben. Zag dat de franse dame bij de receptie zat en heb haar er maar even bijgehaald. Zelf kan ze het probleem niet oplossen, maar binnen 5 minuten staat er iemand van de technische dienst die het probleem wel oplost.Inmiddels is het als weer laat geworden, 23.33uur, als ik dit bericht zit te tikken. De TV staat aan en een herhaling van de EK wedstrijd Spanje-Rusland is gaande. We hebben zelf Nederlandse TV hier.Het heet BVN ofzo, een combinatie van Vlaamse en Nederlandse TV. Zelfs NOS sportzomer kunnen we hier zien.
Genoeg voor vandaag we moesten maar eens gaan slapen. Hopelijk laat onze wekker ons morgen niet in de steek en zijn we optijd voor het ontbijt.

PS: we hebben een telefoonkaart gekocht en nog even gebeld met Ketut, onze privé chauffeur. Hij blijkt voor een jaar in Japan te zitten. Moeten we dus opzoek naar een ander ‘Ketut’ die ons rond kan/wil rijden. Vind ik persoonlijk erg jammer, je hebt toch een soort van band met elkaar opgebouwd.We zullen wel zien hoe we dit gaan oplossen.

----- Zaterdag 28 Juni -----
Vanmorgen wel optijd wakker voor het ontbijt.

Ons internetcafe is nog steeds gesloten....

Een eindje gewandeld door de straten van Kuta. Slippers gekocht voor Jesse. Echte Nikes voor 3 Euro. Een ander Internet cafe gevonden.

Vanmiddag gaan we even kijken bij het zwembad. Om 14:00uur is er een duikcursus in het zwembad. Als het wat is dan kan Jesse misschien volgende week een keer proberen te duiken.

Groeten uit een warm en zonnig Bali,
Richard, Claudia & Jesse.